BABY V.O.X. :: มัดจำ ตอนที่ 20
...........................................................
ตอนนี้ชั้นนอนหนุนไหล่มิยอนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ
หน้าตาตอนหลับน่ารักจัง
ตอนนี้ฐานะระหว่างชั้นกับมิยอนเปลี่ยนไปแล้ว
ชั้นนอนคิดเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อครู่
หรือมันจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของเราทั้งสองนะ
แต่ถึงมันจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ
สิ่งที่ชั้นรู้ตอนนี้ก็คือ ชั้นรักคนคนนี้ คานมิยอน
รักจนแทบขาดไม่ได้
ชั้นนอนมองหน้าหลับใหลของมิยอนต่ออีกซักพัก
ก่อนจะค่อยๆ ลุกออกมา กลัวว่ามิยอนจะตื่น
ชั้นจัดการกับตัวเอง แล้วเดินลงไปที่ครัว
"ไปทำอาหารดีกว่า มิยอนตื่นขึ้นมาคงหิว"
ชั้นทำอาหารไปยิ้มไป
ชีวิตแม่บ้านนี่มันมีความสุขดีจัง
.....................................................
อีจี :
"พอแล้ว ชั้นจั๊กกะจี๋" ชั้นบอกอึนจินที่กำลังเอาปลายจมูกสัมผัสซอกคอชั้นอยู่
มันไม่ใช่จั๊กะจี๋อย่างเดียวหรอก ชั้นกลัวตัวเองจะปล่อยให้มันเกินเลยกว่านี้
รีบห้ามซะตอนนี้ดีกว่า
"ไม่เอาอ่ะ คออีจีหอมดี" (น่าน..อั้ยบีมอกแตกตายแน่)
"พอเถอะน่า..." เมื่ออึนจินไม่หยุดชั้นก็ผละออกแล้วเดินหนีมาดื้อๆเลย
ชั้นยืนตรงหน้าต่างมองออกไปไกล แต่....
ดูท่าเจ้าตัวร้ายก็ไม่ยอมเลิกเหมือนกัน ยังเดินตามมากอดชั้นจากด้านหลังอีก
เอาอีกแล้ว ปลายจมูกกลับไปอยู่ที่เดิมอีกแล้ว คราวนี้หนักกว่าเดิมซะอีก
"อีจี ชั้นรักเธอ"
อึนจินกระซิบที่ข้างหูชั้น ลมหายใจร้อนผ่าวของอึนจินทำชั้นทำตัวไม่ถูก
ใช่..ชั้นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลาย
อึนจินพลิกร่างของชั้นให้หันเข้าหา จากนั้นก็ทั้งกอดและผลักเบาๆ
จนชั้นกลับไปนั่งที่เดิมที่ชั้นหนีมา ต่างกันแค่ตอนนี้ชั้นนอนราบกับพื้น
โดยที่มีร่างของอึนจินทาบทับและไซร้ที่ต้นคอชั้นอยู่
คราวนี้ชั้นไม่ตามใจอึนจินหรอก ชั้นรวบรวมเรี่ยวแรงที่พอมีเหลืออยู่
ผลักอกอึนจินออกแต่ก็ดูไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่
อึนจินเริ่มรุกหนักขึ้น มือซนของเค้าสอดเค้าใต้กระโปรงนักศึกษาตัวเล็กของชั้น
"ไม่นะ...." ชั้นจับมืออึนจินไว้ สบตาคู่งามของอึนจินที่กำลังเยิ้มด้วยแรงตัญหา
"ทำไมล่ะ" ไม่พูดเปล่า ปลายนิ้วของเค้าสัมผัสชั้นเป็นจังหวะ
ชั้นเม้มปากระงับความรู้สึก เบือนหน้าหนีอึนจิน
ดูท่าทางอึนจินพอใจที่เห็นชั้นเป็นแบบนี้
ก่อนที่จะมอบจูบที่แสนอบอุ่นให้ชั้น..
ไม่ว่าชั้นจะพูดยังไง อึนจินก็ไม่ยอมหยุด
คนบ้าห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง
ความเงียบเข้ามาครอบคลุมอีกครั้ง
ชั้นรู้สึกถึงเสียงหายใจหนัก ๆ ของอึนจิน ก่อนจะเลื่อนไปซุกไซร้ตรงใบหู
อึนจินประกบจูบชั้นอีกครั้ง
อึนจินจูบฉันอย่างรุนแรงขึ้นกว่าเก่า ไม่นานร่างกายของฉันก็หมดเรี่ยวแรงขัดขืน
ตอนนี้ชั้นรู้เพียงแต่ว่าปลายลิ้นและนิ้วของอึนจินที่มอบสัมผัสให้ชั้นกำลังทำให้ชั้นเตลิด
ชุดนักศึกษาของชั้นถูกเปลื้องออกจนหมด
ร่างเปลือยเปล่าของชั้นก็ปรากฏตรงหน้าเค้า
อึนจินปล่อยให้ริมฝีปากของชั้นเป็นอิสระ
แล้วเริ่มจูบไปทั่วร่างกายขอบชั้นก่อนที่จะจบลงด้วยจูบอย่างแผ่วเบาที่ส่วนล่าง ปลายลิ้นของเค้าสัมผัสชั้นขึ้นลง
ชั้นครางออกมาเบาๆ ไม่นานเค้าก็กลับมาซุกหน้าที่ซอกคอ
และนิ้วเค้าก็เริ่มขยับเข้ามาจนฝังอยู่ในตัวชั้นอย่างรวดเร็วจนชั้นผวากอดอึนจินแน่น
ร่างกายของชั้นขยับไปตามจังหวะที่เค้าสร้างขึ้น
จากแผ่วเบาเริ่มร้อนและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
จนกระทั่งเสียงร้องสุดท้ายของชั้นได้เลือนหายไปกับอากาศ
ชั้นจิกหลังอึนจินอย่างรุนแรงก่อนที่จะคลายแรงลง
เหลือเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของชั้น
"รักเธอจังเลยอีจี"
เป็นประโยคสุดท้ายที่อึนจินบอกก่อนที่เค้าจะฟุบบนหน้าอกของชั้นช้าๆ
----------------
ชั้นกึ่งนั่งกึ่งนอน ดึงผ้าห่มปิดช่วงอกที่เปลือยอยู่
สายตาจับจ้องไปยังอีกร่างบางที่ยังคงหลับใหล
"จนได้ซินะชั้น ห้ามอึนจินไม่เคยสำเร็จซักที"
ชั้นมองเจ้าของร่างหน้าใสข้างกายชั้นก่อนก้มไปจุมพิตเบาๆ
"อือ....." อึนจินครางเบาๆ แล้วก็หลับต่อ
"ขี้เซาจังนะ" ชั้นแอบหยิกแก้มอึนจินเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว
นานแค่ไหนแล้วนะตั้งแต่รู้จักเค้า
เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องทะเลาะกันทุกที
แล้วทุกครั้งก็เป็นชั้นเองที่ต้องยอมแพ้
"รู้หรือเปล่า..นายคนเดียวนะที่สามารถเอาชนะชั้นได้"
ชั้นสามารถนั่งคิดเรื่องๆเก่าอย่างมีความสุขได้อีกนานถ้าไม่มีเสียงเอะอะดังมาจากข้างนอก
"อึนจินๆๆ อยู่ไหนเนี่ย"
ใครเรียกอึนจินนะ ชั้นรีบแต่งตัว ก่อนเขย่าคนข้างกาย
"ตื่นได้แล้ว" เสียงชั้นแฝงความไม่พอใจ เมื่อเสียงเรียกนั้นเป็นเสียงผู้หญิง
ฟังแล้วท่าทางสนิทกันน่าดู
"บอกให้ตื่นยังไงเล่า ไม่ได้ยินหรือไง" ความหงุดหงิดของชั้นลงเต็มใบหูอึนจิน
"โอ๊ย..บิดหูชั้นทำไมเนี่ย"
สำเร็จวิธีนี้ได้ผลเสมอ จอมขี้เกียจตื่นแล้ว นั่งลูบหูตัวเองป้อยๆ
"แง่มๆๆ"
แล้วก็ล้มลงมานอนบนตักชั้นเหมือนเดิม
"มุดๆๆ"
พูดเสร็จอึนจินก็เอาหัวมามุดตักชั้น ทำตัวเหมือนแมลงสาบมุดกองขยะ
เห..ชั้นไม่ใช่กองขยะนะ
"ตาบ้า..ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ มีสาวที่ไหนมาเรียกนายอ่ะ"
"สาว!" อึนจินหูตั้งทะลึ่งตัวพรวดขึ้นมา
"สาวหรอ" อึนจินทำท่าคิดนิดหน่อย แล้วเสียงเรียกชื่อก็ดังขึ้นอีก
ตาอึนจินนั่งยิ้มแล้วหันมามองชั้นด้วยหน้าตามีความสุข น่าหมั่นไส้ชมัด
"งั้นเราไปดูสาวคนนั้นกันเหอะ"
พูดจบก็ฉุดกระชากร่างเพรียวของชั้นไป
ฉุดเหมือนชั้นเป็นกระสอบข้าวสารก็ไม่ปาน
"ว่าไง..เรียกทำไมยัยหื่น"
ทันทีผู้หญิงที่อึนจินเรียกว่ายัยหื่นหันมา หัวใจชั้นก็แทบหยุดเต้น
ยัยหน้าตุ๊กตาเมื่อตอนเที่ยงนี่นา บุกมาถึงที่นี่เลยหรอ
ขนาดชั้นเพิ่งรู้จักบ้านอึนจินวันนี้เองแท้ๆ มันยังไงกันแน่เนี่ย
"ปล่อยให้เรียกตั้งนาน ไหนล่ะหนังสือของชั้น"
ยัยหน้าตุ๊กตาเดินเข้ามา แบมือของสิ่งที่ต้องการ
อึนจินส่ายหน้า
"หมายความว่าไง" ยัยนั่นพูดเสียงไม่พอใจ
"ชั้นไม่ใช่ล็อกเกอร์นะ จะได้รับฝากของ ก๊ากๆ ฮี๊ววว"
อึนจินตอบได้สะใจชั้นชมัด ดูสิ ยัยหน้าตุ๊กตาหน้าแดงเลยสงสัยโกรธจัด
"อึนเฮ..." มีเสียงเรียกจากด้านหลังยัยตัวร้าย อ๋อ...ชื่ออึนเฮสินะ
"นี่ไง..หนังสือเธอ"
"ชั้นฝากตานี่มา แล้วหนังสือไปอยู่กับเธอได้ยังไงโซกิ..วุ่นวายไม่เข้าเรื่อง"
"ก็...." ผู้หญิงหน้าตาน่ารักอีกคนที่ชื่อโซกิ ก้มหน้าจ๋อยๆ ไม่ตอบอะไร
ยัยอึนเฮนี่ปากร้ายชมัดยาด คนเค้าอุตส่าห์มีน้ำใจ
ชั้นรู้สึกหมั่นไส้ยัยนี่ตะหงิดๆ ซะแล้ว
"แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" ยัยอึนเฮชี้หน้าชั้น บังอาจเกินไปแล้ว
ชั้นเดินออกมาด้านหน้าอึนจิน ตานั่นทำหน้างงๆ
"ทำไมชั้นจะมาไม่ได้ ก็คนที่เธอเรียกๆ อยู่อ่ะ มันแฟนชั้น
แฟนกันก็อยู่ด้วยกันสิ มันแปลกตรงไหนยะ"
"ช่าย..แล้ว เราเป็นแฟนกานนน" อึนจินลากเสียงยาวเดินมาโอบเอวชั้นด้านหลัง
ชั้นกระทุ้งศอกเข้าเต็มๆ ท้องอึนจินเพราะยังหมั่นไส้ไม่หาย
"อย่าเพิ่งมากวนตอนนี้"
ชั้นเสียงดังใส่อึนจิน ตานั่นยิ้มแหยๆ ก่อนจะถอยห่างไป
"แล้วหล่อนชื่ออะไรยะ" ชั้นเดินเข้าไปประจันหน้ายัยหน้าตุ๊กตาระยะประชิด
ยัยนั่นเชิดหน้าสู้เพราะเตี้ยกว่าชั้น ฮ่าๆ
"ยุน อึนเฮ ชื่อชั้น"
คิ้วชั้นขมวดอัตโนมัติ
แซ่ ยุน มันแซ่นักธุรกิจชื่อดังที่ทำการค้าเรื่องที่ดินนี่นา
ทางด้านฐานะก็พอๆ กับตระกูลเราเลย แต่ไหงมาอยู่ที่นี่ได้ ชั้นยังคงสงสัยอยู่
"เธอพักที่นี่เหมือนกันหรอ" ชั้นถาม
"ใช่" ยัยอึนเฮตอบทันควัน
ชั้นยิ้มมุมปากเยาะเย้ยคนตรงหน้า
"อย่ามายิ้มดูถูกกันแบบนี้นะ" ดูท่ายัยอึนเฮจะเดือดซะแล้ว
"มั่วนี่นา คนตระกูลยุนเนี่ยนะ จะมาพักบ้านเช่าแบบนี้ อำกันหรือเปล่า"
ยัยอึนเฮทำหน้าตะลึง ถอยหลังไปนิดหน่อย คงช็อกที่ชั้นรู้ทัน
ยัยสามสิบแปดมงกุฏเอ๊ย...คิดจะเล่นกับอีจีหรอ ยังเร็วไปล้านปีย่ะ
"ทำไมจะพักไม่ได้ล่ะ" เสียงแว่วตอบมาจากด้านหลังยัยตัวร้าย โซกินั่นเอง
"ทีเธอยังมาอยู่กับแฟนเธอได้ อึนเฮก็มาอยู่กับชั้นได้เหมือนกัน"
โซกิมองหน้าอึนเฮแบบหวาดๆ ส่วนยัยนั่นแววตาก็ดูไม่เข้าใจกับคำพูดของโซกิ
ส่วนชั้นโคดไม่เข้าใจสองคนนี้เลย มันยังไงกันเนี่ย
"โซกิ..เธอพูดอะไรของเธอ"
โซกิไม่ตอบ แต่หันมาทางชั้น ท่าทางดูมั่นใจมากขึ้น
"ก็ชั้นกับอึนเฮเป็นแฟนกัน เหมือนเธอเป็นแฟนกับอึนจินนั่นแหละ"
อ๋อหรอ...สองคนนี้เป็นแฟนกัน เข้าใจแระ
"งั้นเธอก็ควรดูแลแฟนเธอให้ดีกว่านี้หน่อยนะ มาปล่อยให้เรียกแฟนคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง"
ชั้นถอยหลังไปควงแขนอึนจินเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
"ชั้นขอโทษแทนอึนเฮด้วยแล้วกัน" โซกิก้มหัวให้ชั้น
ตานี่มารยาทดีจัง ผิดกับยัยอึนเฮ ยโสสุดๆ
"กลับห้องเราเหอะอึนเฮ" โซกิจูงมืออึนเฮกลับห้อง แต่ยัยนั่นยังไม่หมดฤทธิ์
"ไม่...ชั้นยังไม่กลับ เธอไม่มีสิทธ์มาสั่งชั้นนะ อย่าลืมนะว่าเธอเป็น..."
"ทำไม ก็ชั้นเป็นแฟนเธอไง แล้วทำไมชั้นจะสั่งเธอไม่ได้ กลับห้องเดี๋ยวนี้"
โซกิตะคอกเสียงดัง
"เอ่อ...." ยัยอึนเฮพูดอะไรไม่ออก มองหน้าโซกิสลับกับหน้าชั้นไปมา
"ฝากไว้ก่อนเหอะ..ยัย ยัย...."
"ชั้น คิม อีจี ย่ะ"
"เออ...ยัยคิม อีจี" พูดได้แค่นั้นยัยอึนเฮก็โดนแฟนตัวเองลากเข้าห้องซะแล้ว
คนอะไร นิสัยแย่ชมัด มีแฟนแล้วยังจะมาวุ่นวายกะแฟนคนอื่นอีก
มีความรู้สึกเหมือนถูกมองแฮะ ชั้นหันขวับไปทางอึนจินด้วยความเร็วแสง
"มองอะไร" ชั้นถามอึนจินที่กำลังมองชั้นแบบอึ้งๆ
"โหดร้าย...." อึนจินพูดเสียงอ่อย
"ไม่ต้องมาพูดมาก เราก็กลับห้องเราได้แล้ว" พูดจบชั้นก็ลากหูอึนจินกลับห้องทันที
"เจ็บๆๆๆ หูจะหลุดแล้วยัยโหดดดดดดดดดดด"
.......................................................
อึนเฮ :
"ยัยโซกิ!!!!" ชั้นแผดเสียงดังเรียกสาวใช้ของชั้นหลังจากเข้าห้องได้ไม่นาน
"บังอาจมาก เธอมาตะคอกชั้นได้ยังไง" สาวใช้ไม่ควรมาตะคอกเจ้านายจริงมั้ยคะ
"ชั้นช่วยคุณหนูนะคะ" โซกิก้มหน้าพูดเสียงอ่อย
"แต่วิธีการช่วยของเธอนี่มัน....."
ชั้นหงุดหงิดทันที ก็กะจะแกล้งตาอึนจินกะยัยนั่นให้ทะเลาะกันแท้ๆ
ดันมาบอกว่าชั้นเป็นแฟนตัวเองอีก แล้วดูยัยอีจีตอกหน้าชั้นสิ แค้นชมัด
"แต่การกระทำของคุณหนูมันจะทำให้แฟนเค้าทะเลาะกัน"
"นั่นแหละมันความสุขของชั้น" ชั้นยิ้ม โซกิเงยหน้ามองตาชั้นอย่างไม่เข้าใจ
"คุณหนูเป็นโรคจิตหรอคะ"
"ใช่แล้ว...ว๊าย..ยัยบ้า...ก็แค่เห็นแฟนทะเลาะกันแล้วชั้นมีความสุข"
"นั่นแหละค่ะโรคจิต เฮ้อ..." โซกิส่ายหน้าแล้วเดินไปนั่งข้างเตียงแบบเซ็งๆ
"ว่าชั้นโรคจิตหรอ" ชั้นเดินไปนั่งข้างโซกิ จ้องหน้าด้วยความไม่พอใจ
โซกิหันหน้าหนีด้วยท่าทางเอือมระอาชั้นเต็มที่
"ชั้นเบื่อนิสัยเอาแต่ใจตัวเองของคุณหนูจัง"
"ว่าไงนะ เธอเบื่อชั้น งั้นก็แสดงว่าเธอเกลียดชั้นน่ะสิ"
หัวใจชั้นเต้นตุ้มๆต่อมๆ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับชั้นเลย
แต่ยัยสาวใช้คนนี้ ฮึ่ม....
"ใช่ค่ะ ชั้นเกลียดคุณหนู"
โซกิหันมาตอบชั้นทันควัน ชั้นสบสายตาคมพลางหัวใจจะหยุดเต้น
"รู้มั้ยว่าชั้นต้องทนพฤติกรรมแย่ๆ ต่างๆนานาของคุณหนูสารพัด ชั้นเบื่อเข้าใจมั้ย"
โซกิพูดเสียงดัง ชั้นมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ
แต่คำว่าเกลียดของโซกิที่ชั้นได้ยิน มันทำให้ชั้นรู้สึกแปลกๆ
ชั้นไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยจริงๆนะคะ
เกลียดชั้นใช่มั้ย งั้นชั้นจะทำให้เธอรักชั้นคอยดู หึหึ
หรือว่าชั้นเป็นโรคจิตอย่างโซกิว่าจริงๆ นะ
ไม่ใช่หรอก มันเป็นนิสัยส่วนตัวของชั้น ที่ชอบเอาชนะคนอื่น
ชั้นยิ้มแล้วค่อยๆ คลานไปหาโซกิช้าๆ ด้วยท่าทางยั่วยวน โซกิหันกลับมามองชั้น
"ที่พูดว่าเกลียดเมื่อกี๊อ่ะ ชั้นล้อเล่นนะคะ" โซกิยิ้มละไม
"อ้าว.....ไหงเป็นเงี้ยะ" ชั้นเบรคเกือบไม่ทัน
"แล้วคุณหนูทำอะไรอ่ะ ทำท่าน่าเกลียดเชียว" ยัยโซกิหัวเราะชั้น
ท่าทางเย้ายวนของชั้นมันตลกมันมากนักหรอเนี่ย
---------------------------------------
"ทำอะไรอยู่หรอ" มิยอนเดินมาข้างหลังพร้อมโอบเอวฮีจิน
"ตื่นแล้วหรอ หิวหรือยังคะ" ร่างบางหันมาถามอีกคนที่กำลังเอาคางมาเกยไหล่
"นิดหน่อย ว่าแต่กินได้หรอเนี่ย" มิยอนมองผักที่ฮีจินหั่นแล้วขำ
"ถึงหน้าตาจะดูแย่ แต่รับรองว่าอร่อยเหาะ มิยอนไปนั่งรอตรงนั้นนะคะ"
"อืม...." มิยอนผละจากร่างบาง นั่งเท้าคางมองดูคนรัก
"อุ๊ย....."
"เป็นอะไรหรอ" มิยอนเดินกลับไปหา พร้อมจับนิ้วฮีจินมาดู
"มีดบาดนี่นา ถ้าฮีจินไม่ถนัด มิยอนว่าอย่าทำดีกว่านะ"
"แต่ฮีจินอยากทำให้มิยอนทานนี่นา" ฮีจินเบ้ปาก
"ถ้ามันทำให้ฮีจินเป็นแบบนี้ มิยอนก็ไม่ดีใจหรอกนะ"
พูดจบก็จับนิ้วเรียวดูดเลือดที่ซึมออกมาเบาๆ ทำเอาฮีจินหน้าแดง
"เอาเป็นว่ามื้อนี้มิยอนทำให้ฮีจินทานเองดีกว่า"
คราวนี้กลับเป็นฮีจินเสียเองที่นั่งเท้าคางมองมิยอนทำอาหาร
มิยอนทำอย่างคล่องแคล่ว ฮีจินมองดูจนเพลิน
ไม่นานอาหารก็ถูกนำมาวางตรงหน้าฮีจิน
"น่าทานจัง"
"ข้าวต้มกุ้งธรรมดาแหละ" มิยอนยิ้มมองดูฮีจินที่กำลังตักอาหาร
"อร่อยจัง แล้วมิยอนไม่ทานหรอกคะ"
"ทานสิ แต่รอฮีจินอิ่มก่อน"
"ไม่เอาอ่ะ ต้องทานพร้อมกัน ถ้าไม่ทานฮีจินป้อนก็ได้"
ไม่พูดปล่าว ร่างบางจัดการตักข้าวต้มพอดีคำ ป้อนมิยอนทันที
"อ๋า....ร้อน...เป่าก่อนซี่" มิยอนเอามือป้องปาก แล้วรีบดื่มน้ำตาม
"ขอโทษค่ะ เป็นไรมากหรือเปล่า ไหนดูซิ" ฮีจินเขยิบมานั่งใกล้ๆ
"ปากแดงเชียว" ฮีจินยิ้ม
"ยิ้มทำไม มิยอนเจ็บปากนะเนี่ย"
"มานี่ เดี๋ยวฮีจินรักษาให้ หลับตาก่อนสิ"
เมื่อคนรักหลับตาลง ร่างบางค่อยๆ ประทับจูบอย่างแผ่วเบา (ฮี๊ววววว)
ซักพักก็ถอนจูบออกช้าๆ
"เป็นไงคะ หายหรือยัง....." ร่างบางยิ้มละไม
"หายแล้ว...งั้นต่อไปมิยอนจะทานแต่ข้าวต้มร้อนๆ ให้ลวกปาก
ฮีจินจะได้รักษาให้มิยอนบ่อยๆ
แต่ต้องรักษาแบบนี้เท่านั้นนะ แบบอื่นมิยอนไม่หาย"
"บ้า........" ฮีจินหน้าแดง
"ไม่ต้องถึงกับทรมาณตัวเองหรอกยังไงฮีจินก็จะจูบมิยอนบ่อยๆ อยู่แล้วล่ะ"
"ฮ๊า...ว่าไงนะ จะจูบมิยอนบ่อยๆ หรอ"
มิยอนทวนคำ เล่นเอาร่างบางหน้าแดง เพิ่งคิดได้ว่าตัวเองพูดอะไรไป
"งั้นจูบอีก" มิยอนเคลื่อนหน้ามาเข้าใกล้
"พอแล้ว........" ฮีจินเอียงหลบ
"ไหนว่าจะจูบมิยอนบ่อยๆ ไง หลอกกันนี่นา" มิยอนเบ้ปาก
"ก็ได้ๆ อีกทีเดียวนะ"
"ไม่เอาๆ เอาสองที"
"มิยอนนี่บ้าจัง"
----------------------
ในที่สุดอึนเฮก็มาซะที หุหุ
ยาวสะใจมั้ยล่ะ
